Ken je dat gevoel dat je je kunt verwonderen over de contrasten die dwang teweegbrengt? Bijvoorbeeld zo bang zijn voor de dood dat je niet meer normaal kunt leven? Of dat je zo bang bent iets niet ‘goed genoeg’ te doen dat je besluit om er dan maar helemaal niet meer aan te beginnen?
Vandaag liep ik weer eens vast in mijn OCD (dat zich bij mij vaak uit in een angst voor verlies & verval). Door mijn tranen heen moest ik stiekem ook wel een beetje lachen. Die ontwrichtende contrasten… het heeft soms ook wel iets relativerends.
Wat er aan de hand was?
Al heel mijn leven ben ik gek op ‘oude meuk’. Kringloopspullen, antiek, het kan me niet oud genoeg zijn. Spullen met een leven achter de rug en een eigen verhaal. Heerlijk vind ik dat. Struinen over rommelmarkten en verdwalen op vergeten zolders. Maar zoals dat gaat met alles wat me lief is, blijkt dat uitermate goed materiaal voor mijn OCD om zich aan vast te klampen.
Zo ben ik na het lezen van een nieuwsbericht van jaren geleden, nog steeds bang voor oude en verweerde verfresten. (Terwijl juist dát die oude meuk zo leuk maakt!) En ben ik na het zien van een aflevering ‘Tussen Kunst en Kitsch’ bang voor oude ‘radioactieve’ glazen en glazuur. Daarnaast ben ik bang voor asbest, wat ook niet echt handig is, aangezien veel rommelmarkten en kringloopwinkels zijn gevestigd in boerenschuren met asbestplaten op het dak. Zelf knap ik ook graag meubeltjes op, maar schuren (lees: stof inademen) durf ik eigenlijk niet. Als ik dan toch aan zo’n project begin, beland ik vaak halverwege in een OCD-spagaat en blijft het meubelstuk half opgeknapt achter op mijn eigen zolder.
Sinds kort ben ik ook bang voor oude boeken. Wederom na het lezen van een nieuwsbericht dat mijn dwang triggerde. Laat oude boeken nou juist iets zijn waar ik mijn neus graag insteek.
Vanwege dit nieuwe OCD-thema moesten mijn met trots verzamelde boeken (waarvan sommige zelfs uit 1800 stammen) vandaag verhuizen van de plank in de woonkamer naar een donkere doos ver weg uit het zicht. Voordat ik aan deze compulsieve klus begon, was ik al aan het eind van mijn Latijn, maar ik klaarde hem met (onterecht!) gevaar voor eigen leven. Overdreven poetsen, stofzuigen, controleren, kleren in de was en niet vergeten te douchen. Alleen omdat ik wat boeken had verplaatst. Iets met doorzettingsvermogen in de verkeerde richting…
Van zowel lichamelijke als geestelijke uitputting sprongen de tranen me in de ogen. Onverwacht gevolgd door een ‘binnenpretje’. Ondanks mijn onrust vind ik de jacht naar antieke schatten nog steeds leuk. Een tijdje geleden overwoog ik zelfs even om serieus werk te gaan maken van mijn liefde voor oude spullen. Maar uitvoerbaar leek me dit idee bij nader inzien toch niet.
Een antiquair met angst voor verval, dat zou pas echt een sprekend contrast zijn!
