Duur lezing: 15 min.

Beschrijving lezing:

Het succesvol implementeren van nieuwe inzichten, behandelmethodes, richtlijnen en protocollen is mensenwerk. Om deze niet alleen goed in te voeren, maar ook zorgvuldig te blijven toepassen, is het nodig om op tijd te vragen: Zitten we (nog) wel op het juiste pad? Op het niveau van de behandelrelatie, het team en de organisatie helpt moedige reflectie om samen zo efficiënt mogelijk tot maximale behandelresultaten te komen. Durf je bijvoorbeeld een andere visie te hebben dan je collega’s én dit ook uit te spreken?

Ervaringsdeskundige Marjolijn (OCD & BDD) neemt je mee naar het patiëntperspectief: Wat doe je als je merkt dat je behandeling niet (meer) in de goede richting gaat? Wat als je belangrijke details wel wilt vertellen, maar dit niet durft door schaamte, angst en (zelf)stigma? Wat als je uiteindelijk wel over de drempel komt, maar je je niet gehoord voelt? Wat voor impact kan dit hebben op behandelplannen, dossiervorming en behandelrelaties? En kan het zo zijn dat je als patiënt soms meer bezig bent met hoé je iets moet zeggen in plaats van wat je werkelijk wilt zeggen?

Deze flitspresentatie brengt je een verbindende kritische blik, uiteengezet op een constructieve, inspirerende en hoopvolle wijze. Met begrip voor de verschillende perspectieven verbindt Marjolijn haar ervaringsverhaal met praktische tips die meteen in de praktijk toepasbaar zijn. Goede zorg leveren én krijgen is teamwork!

Doel van de lezing:

Goede zorg ontstaat daar waar alle betrokken partijen en schakels in verbinding staan met elkaar. Door elkaar scherp te houden, houd je samen koers. Deze lezing is een uitnodiging tot reflectie en open communicatie als basis voor succesvolle implementatie en samenwerking binnen alle lagen van de GGZ. Om te vertrouwen op wat werkt en om tussendoor te durven ‘bijschaven’. Om dingen die stroef lopen in twijfel te trekken waar nodig en tegelijkertijd verbinding te zoeken waar kan.

Aan het eind van de lezing heb je inspiratie en concrete handvatten opgedaan om:

• Zorgontvangers binnen de behandelrelatie actief te laten meedenken en meepraten over het eigen herstelproces.
• Onderzoekende reflectie in te zetten binnen de behandelrelatie, het team en de organisatie om te blijven toetsen of de zorg (nog) daadwerkelijk aansluit bij de zorgontvanger.
• Te reflecteren op hoe eerdere diagnostische- en behandelkeuzes kunnen doorwerken in toekomstige behandelplannen.
• De kracht van kwetsbaarheid binnen de professionele rol te zien, om van daaruit te kunnen bijsturen waar nodig.

Relevantie voor de praktijk: 

Bij het leveren van goede zorg is het van belang om zicht te houden op het perspectief van alle betrokken partijen. Verbinding, open communicatie en op tijd bijsturen maken hét verschil bij het effectief bieden en ontvangen van de juiste hulp.