“Tja, hangt het schilderij recht of scheef?” grapt de medewerker van de muziekwinkel tegen me. “Voor de één is dit recht, voor de ander… je snapt wat ik bedoel!” Samen luisteren we met gespitste oren naar enkele (al dan niet valse?) noten op mijn nieuwe elektrische gitaar.
Mijn OCD gaat vaak over grote thema’s als leven en dood, maar blijft ook net zo vaak haken aan van die ‘onbenullige’ dagelijkse thema’s. In dit geval: het aanschaffen van een nieuwe gitaar.
Eerst twijfel ik weken welke het moet worden, daarna wik en weeg ik eindeloos over de prijs. Verdien ik deze (te?) dure gitaar eigenlijk wel? Want ik ben nog niet bepaald een gitaarvirtuoos. Samenvattend: ik voel me al schuldig voordat ik het ding goed en wel heb aangeschaft. Wat begint als normale twijfel, mondt al snel uit in een obsessieve achtbaan. Als ik mijn OCD zijn gang laat gaan, komt er niets van het aanschaffen van een nieuw instrument. Maar mijn hart beslist anders.
Eindelijk is het zover: ik haal mijn fonkelende metallic groene monster uit de doos. Hij is prachtig, daar ligt het niet aan! Ik begin te spelen en merk dat enkele noten voor mijn gevoel net wat vals klinken. Toch? Mijn OCD slaat me meteen om de oren. Ik pak mijn oude gitaar erbij en start een avondvullende obsessieve vergelijkingsmissie. Oude gitaar, nieuwe gitaar. Steeds dezelfde noten. Een week lang elke dag. 100 keer probeer ik het verschil te horen en ik denk: Marjolijn, what have you done!
De volgende dag neem ik de gitaar mee naar de winkel. Benieuwd wat het getrainde oor van de medewerkers ervan vinden. In eerste instantie horen ze wat ik hoor en na wat bijstellen is het weg. Maar goed, het zaadje van twijfel is dan natuurlijk al lang geplant en uitgegroeid tot een boom. “Deze gitaar is perfect! Niets mis mee” verzekert de medewerker me. Gevolgd door bovenstaande grap over het schilderij. Ja, dat moet je dus net níet zeggen tegen iemand met OCD…
Mijn obsessieve oor blijft twijfelen. Wat als mijn gitaar niet 100% perfect is, is hij het geld dan wel waard? En nog belangrijker, kan ik überhaupt wel genieten van mijn nieuwe aankoop, als ik blijf denken dat ik een oneffenheid hoor?
Achteraf vind ik het wel sneu voor mezelf. Al dat onnodige getwijfel en schuldgevoel. Na twee weken kom ik uiteindelijk tot de conclusie: deze gitaar hoort bij mij. Perfect of niet. Inmiddels hangt hij, netjes recht 😉, aan de muur van mijn werkkamer.
