Aan het eind van het jaar is het weer tijd voor mijn voortgangsgesprek bij het UWV. Voorheen vond ik dit vreselijk, maar gelukkig is er veel veranderd. In het UWV-kantoor meld ik me bij de balie. De receptionist en ik raken spontaan aan de praat. Waarop hij al snel concludeert: ‘Dus u bent de begeleider – en wanneer komt uw cliënt?’ Waarop ik lachend antwoord: ‘Ik bén de cliënt! Mijn jobcoach komt iets later’.
Het is the story of my life. De impact van OCD op mijn leven is enorm, maar je ziet het haast niet. Dat heeft voor- en nadelen. In de tijd dat ik me nog erg schaamde, kon ik het voor de buitenwereld goed verbergen. Dat ik niet kon werken kwam bijvoorbeeld door mijn darmproblemen, maar zéker niet door mijn OCD… Die onzichtbaarheid was natuurlijk wel knap lastig voor degene die de ernst van mijn dwangstoornis moest vaststellen. En voor diegene die mijn arbeidsvermogen moest beoordelen.
Dat ik niet open was over de OCD en de impact ervan op mijn leven onbewust afzwakte, had onder andere te maken met mijn angst een aansteller te zijn (imposter OCD). Ik vroeg me chronisch af: ‘Is het wel écht zo slecht met me gesteld? Trek ik onterecht een uitkering? Ik ben een oplichter!’ Daardoor vulde ik de vragenlijsten over mijn klachten rooskleuriger in dan ik me in werkelijkheid voelde. Bang dat ik overdreef.
Door mijn enorme verantwoordelijkheidsgevoel ging ik, ook met betrekking tot werk, ver over mijn grenzen. ‘Dat lukt me wel hoor!’ Dit alles geeft natuurlijk een vertekend beeld van de ernst van mijn dwang. Tel daarbij op dat OCD in al zijn verschijningsvormen sowieso ongrijpbaar kan zijn. Én dat men een slimme, spontane meid voor zich ziet met een vlotte babbel. Je beseft: onderschatting van de ernst ligt al snel op de loer.
Mijn geslotenheid heeft inmiddels plaatsgemaakt voor openheid. Als ik wil dat mijn problematiek op waarde wordt geschat, kan ik hier zelf een belangrijke bijdrage aan leveren. Want wie weet beter hoe het is dan ik? Ik ben immers de cliënt! En daar schaam ik me niet meer voor, het is oké.
Gesprekken met het UWV: ik zie er niet langer tegenop!
Deze column verscheen eerder in Vizier, het kwartaalmagazine van de ADF Stichting.
